EUSKARA ABERATSA, EUSKARA POBREA
Euskara aberatsa, euskara pobrea:
“Euskara aberatsa, euskara pobrea” izenburua duen artikulua irakurri ondoren, bere buruzko iritzia aurkeztuko dizuet.
Idazlea, Pako Aristi da. Pako Aristi Urrestillan, Gipuzkoan jaio zen 1963ko irailaren 17an.
Euskal Herriko Unibertsitatean, Leioan, Kazetaritzan lizentziatu zen. Komunikabideetan jarduten da.Aipatzeko hainbat lekuetan egin du lan, esaterako: La Voz, Egin, Liberación, Euskadi irratian eta Herri Irratian , gainera EiTB-n gidoilari gisa aritutkoa da.
1992an eta 1993an Ricardo Arregi Saria irabazi zuen, eta 2008an Toribio Altzaga antzerkiko Euskaltzaindiaren eta BBKren Literatur Sariaren irabazlea izan zen, “Josu Dukatiren proposamena” lanarekin.
Bere lan gehienak haur eta gazte literaturaegin arloan idatzitakoak dira, baina hainbat nobela eta poesia ere idatzi ditu.
Irakurritako lerroetan literaturari buruz idatzi du. Euskararen garrantziaz eta erabileraz hain zuzen.
Nire ustez artikulu osoa laburbiltzen duen testu zati bat dago, non abisatzen du, Euskaraz idaztean, begiratuko duten leen gauza idazkera izango dela eta ez gaia.
Horra hor berak idatzitakoa: “Epaile bezala ibiltzen naizen literatur sari apurretan azkenerako beti agertzen den esaldia hori da: Euskara aberatsa dabil.................... Euskarazko liburuei egiten zaizkien kritika gehienetan agertzen den esaldia: Euskara pobrea darabil”
Nire uste apalean arrazoia dauka. Jende gehienak garrantzi gehiago ematen dio euskararen “kalitateari”, benetan hitz egiten den euskarari baino. Nik ez dut esaten Euskara zatarra erabili behar denik, baino uste dudana da, liburu bat ez dela liburu ezin-hobea Eusko Jaurlaritzak soto batean dituen 29 hitz ezezagun erabiltzeagatik, liburu ezin-hobea sinpleagoa eta konplexuagoa da aldi berean. Alde batetik zaila da izugarrizko hitzak erabiltzea, baino zailagoa da irakurle batek zure liburuaren leen orria irekitzen duenean azken orrira iristea eta liburua isten duenean daukan sentsazioa sentsazio asegabetatua izatea da.
Azken finean libururik honenak, irakurlea preso hartzen duten liburuak dira, eta berdn da liburu hori Euskaraz, Gazteleraz edo Mandarineraz idatziak badaude.
Bestalde nabaritzen da gure Pako Euskalzalea dela. Beno ez balitz ez luke artikulu hau idatziko baina bere izaera hori esaldi honetan nabaritzen zaiola uste dut bereziki: Maitasuna osotasunean ematen da; osorik maite dugu maite duguna; eta literatura ere; osorik maitatzen da, literatura delako, ez hizkuntza baten erdu edo gabezia batzuen ordezkari.
Ni artikulu honekin guztiz bat egiten dut, eta ere honartu beharra daukat nik ez dudala Euskaraz ia hitzegiten kalean.
Bukatzeko jakin dezazue oso gustura irakurri dudala artikulua, bere idazkeran erreparatu gabe.

